Lorem ipsum w google translate - zwykły błąd, czy coś ciekawszego?

Na Niebezpieczniku znajdziecie interesujący artykuł na temat tłumacza google i tego, co potrafił on 'wyprodukować' po wpisaniu powszechnie używanych wypełniaczy treści, czyli ciągu 'Lorem ipsum...'.

Pojawiło się kilka ciekawych teorii spiskowych, od tajnego szyfru agencji wywiadowczych po celowy atak na usługę google. Więcej tu: http://niebezpiecznik.pl/post/lorem-ipsum-google-i-chiny-czyli-teoria-spiskowa-o-tajnym-kodzie-sluzb/

Lokalizator – wyśledzisz każdego?

Dostałem dziś kolejnego maila z cyklu szukamy łosi na płatne sms-y. Opisywałem kiedyś niezbyt uczciwe – delikatnie mówiąc – praktyki szpiega sms. Teraz czas na usługę dumnie zwaną Lokalizatorem. Cóż nam ów lokalizator oferuje?

Jeżeli dostałeś przypadkiem podobnego maila:



… to spokojnie, ochłoń, nie ma się czym podniecać ;). Po kliknięciu w obrazek w mailu, zostaniesz przekierowany na stronę http://lokalizator.freebiz.pl/ (a być może jakąś inną, usługa może występować pod różnymi domenami).

Tekst na tej stronie wprost sugeruje nam, że będziemy w stanie “wyśledzić każdego”. Mamy tu dokładnie ten sam schemat działania co w pseudousłudze szpiega sms – po podaniu dwóch numerów telefonu, mogłem dobrać się do regulaminu usługi.

Co w regulaminie?

Nic wielkiego – okazuje się, że nie ma mowy nawet o żadnej pseudolokalizacji. Jeżeli się zapiszesz, będziesz dostawać losowe, płatne SMSy, które zapewne do niczego ci się nie przydadzą. Przykład z regulaminu:

5. Wiadomości będą wysyłane co każdy wtorek o godzinie 10:00 oraz co każdy piątek o godzinie 10:00.
6. Wiadomości będą zawierały cytaty motywacyjne wykorzystywane w zaawansowanych technikach psychologii sukcesu, dzięki którym między innymi będzie mógł na nowo określić swoje cele życiowe, zwiększyć wydajność w pracy czy bardziej cieszyć się życiem.
7. Koszt jednej otrzymanej wiadomości to 4,92 zł z VAT.

Regulamin dostępny jest tutaj.

Usługa jest oferowana przez tę samą firmę, co szpieg sms:
Minicrisis LTD, Geneva Place, Waterfront Drive, PO Box 3469, Road Town, Tortola, British Virgin Islands

Zainteresowanym polecam zapoznać się z artykułem o szpiegu SMS. Walczmy z naciągaczami.

Aktualizacja 08.07.2013 - nowy lokalizator w domenie easysub.pl

Uwaga - pojawił się kolejny serwis tego typu - tym razem pod adresem http://lokalizator.easysub.pl/.

Widać naiwnych nie brakuje. Na stronie głównej zobaczysz mapkę, sugerującą możliwość "lokalizacji", ale wystarczy przewinąć stronę nieco w dół, aby dobrać się do regulaminu, a w nim takie smaczki:

"Subskrybenci serwisu w worek i Piątek o godz 10:00 otrzymują link do mp3 na telefon komórkowy"

"Użytkownik zapisując się w usłudze otrzymuje dodatkowo losową nazwę ulicy"

"Koszt tej usługi to 4,96 PLN/dzień z VAT. Koszt operatora WAP/GPRS nie jest wliczony w cenę"

Aktualizacja 15.04.2014 - http://made2yourself.com/PL/locator.aspx

Pod podanym wyżej adresem znajdziecie kolejną podejrzaną stronę. Tym razem za "jedną lokalizację" płacimy podobno 50 gr. Niestety nigdzie nie udało mi się znaleźć regulaminu tej usługi.

Aktualizacja 25.06.2014 - http://www.lokalizuj.guv.pl/


Kolejny syf tego typu. Ciekawe, że takie strony muszą cały czas być dochodowe, bo powstają jak grzyby po deszczu i są non-stop reklamowane w komentarzach na portalach internetowych.

Aktualizacja 03.07.2014 - http://www.darmowa-lokalizacja.pl


I kolejny - wyciąg z regulaminu: W przypadku sms cena aktywacji na 365 dni to koszt 30,75 zł - 1 sms. Po wysłaniu 2 smsów program aktywuje się dożywotnio.

A cóż oferuje nam ten super program?

Program ma charakter rozrywkowy - możesz "wkręcić" znajomych że własnie ich lokalizujesz. Program pokaże twoje przyłącze dzięki czemu wszystko będzie wyglądało wiarygodnie

No i do tego ten bezczelny adres "darmowa lokalizacja", ech...



Jak takie usługi wyłączamy? Zapraszam tutaj: http://panelsterowania.blogspot.com/2014/06/jak-wyaczyc-patne-smsy-usugi.html 

Artykuły z tej serii:
Szpieg SMS >>
Skarbnica Narodowa >>

Co to jest adres URL

URL to skrót od angielskiego Uniform Resource Locator. Format ten jest stosowany przede wszystkim w Internecie do lokalizowania zasobów w sieci. Korzystając z przeglądarki i wpisując adres danej strony, używasz właśnie konwencji URL.

Składniki adresu URL

Weźmy za przykład jakiś najprostszy URL, powiedzmy: http://www.wp.pl.
W tym adresie mamy składniki, takie jak:

• rodzaj protokołu sieciowego
• nazwa hosta (komputera serwującego usługę www)
• domena

Jak więc łatwo się domyślić - prosty URL ma postać: [protokół] : [ścieżka do zasobu]
Ścieżkę do zasobu z kolei rozpoczynamy znakiem //


Pierwszy ciąg znaków po '//', kończący się kropką, to nazwa hosta. Jest to po prostu komputer, który obsługuje żądania wyświetlenia strony (w naszym przykładzie to www).

Kolejne ciągi znaków, oddzielane kropkami, oznaczają domenę i subdomeny. W naszym przypadku jest to główna domena dla Polski: pl oraz jej subdomena: wp.

Tak więc zbierając to wszystko do kupy, cały adres możemy zdekomponować w ten sposób:

Dzięki protokołowi DNS i rozlokowanym na całym świecie serwerom DNS, nasz komputer z dowolnego miejsca na ziemi będzie potrafił wyświetlić stronę internetową, rozwiązując kolejno poszczególne elementy adresu URL:

• pl - Domena zarejestrowana w Polsce. Polskie serwery DNS będą miały wiedzę o kolejnych subdomenach.
• wp.pl - Kontroler DNS dostępny pod adresem wp.pl będzie w stanie podać adres hosta 'www'
• www.wp.pl - Docelowy adres hosta serwującego stronę www.
• http: - Do komunikacji z hostem 'www' użyj protokołu HTTP.

Ścieżka URL

OK, wiemy już z czego składa się część adresu URL odpowiedzialna za adres. Jak pewnie zauważyłeś/aś, po przeklikaniu się przez stronę, do tej części doklejane są kolejne elementy.
Jest to tak zwana ścieżka w adresie URL. Oznacza ona, że wyświetlany właśnie przez przeglądarkę zasób (strona) znajduje się na serwerze 'www' w danej lokalizacji. Posłużmy się przykładem.

http://www.wp.pl/jakis_katalog/jakis_katalog2/jakas_strona.html

Wszystko to, co występuje po adresie i znaku '/' jest ścieżką do strony jakas_strona.html. Oznacza to, że serwer 'www' zostanie przeszukany w lokalizacji jakis_katalog/jakis_katalog2 w poszukiwaniu strony jakas_strona.html.
Katalogi te mogą być faktycznie umieszczone na dysku serwera, ale mogą być też wirtualne - być przechowywane np. w bazie danych.

Jak podać login i hasło do strony w adresie URL

Na koniec pokażemy, jak można użyć adresu URL do zalogowania się na stronie. System jest prosty i wygląda tak (spacje wprowadzone tylko w celu większej czytelności):

[protokół] :// [użytkownik] : [hasło] @ [adres_strony]

Na przykład: http://przykladowy_login:jakies_haslo@jakas_strona.pl

Jak skonfigurować pocztę w Windows Live Mail (Outlook Express)

Program Outlook Express został jakiś czas temu zastąpiony przez Microsoft programem Windows Live Mail (po polsku Poczta usługi Windows Live). Ten klient pocztowy pozwala wygodnie zarządzać emailem, zapewniając interfejs znany z innych aplikacji firmy Microsoft, np. Office.

Jak pobrać Windows Live Mail

Aplikacja jest bezpłatna i wchodzi w skład pakietu podstawowych programów Windows. Jeżeli nie masz jej zainstalowanej (jak to sprawdzić, zaraz się dowiesz), to wejdź na stronę http://windows.microsoft.com/pl-PL/windows-live/essentials-other-programs i pobierz pakiet. Możesz kojarzyć tę stronę, jeżeli na przykład konfigurowałeś/aś bezpieczeństwo rodzinne Windows.

Jak uruchomić Windows Live Mail

Jeżeli chcesz uruchomić program pocztowy lub sprawdzić, czy masz go już zainstalowanego, kliknij w Start i wpisz Poczta. Jeżeli na liście pojawiła ci się aplikacja Poczta usługi Windows Live - kliknij ją. Jeżeli nie - musisz ją ściągnąć.

Jak skonfigurować pocztę w Windows Live Mail

Kiedyś konfiguracje programów pocztowych mogły sprawić trochę problemów. Dziś większość dostawców poczty i klientów pocztowych pozwala na automatyczną, właściwie sprowadzoną do kilku kliknięć, konfigurację.

Po pierwszym uruchomieniu programu, zobaczysz taki ekran:

Wprowadź dane:

• adres e-mail
• hasło do konta e-mail
• wyświetlaną nazwę

Zobaczysz informację, że konto zostało dodane.

Gotowe! Konfiguracja jest naprawdę prosta i każdy da sobie z nią radę. Za chwilę powinieneś/aś zobaczyć maile odebrane z Twojego serwera pocztowego.

Jak wybrać pakiet internetowy dopasowany do potrzeb

Wyjaśnimy dziś krótko kilka podstawowych pojęć, które należy zrozumieć, aby bezproblemowo i bez niespodzianek kupić odpowiedni pakiet internetowy. Z doświadczenia wiem, że użytkownicy słabiej zorientowani w tematyce komputerowej (czytaj: początkujący) miewają z tym problemy i mylą ważne pojęcia.

Co powinieneś / powinnaś wiedzieć, aby sprzedawca nie wcisnął ci nieodpowiedniego pakietu?

Przede wszystkim rozróżnij przepustowość (prędkość) połączenia internetowego od limitu na pakiety danych (transferu).

 
Limit najczęściej jest wykorzystywany przez dostawców we wszelkiego typu 'internetach mobilnych'. Opisuje on ilość danych, jaką pozwala ci ściągnąć dostawca internetu. Przekłada się to na przykład na ilość ściągniętych filmów czy muzyki. Jednostką bazową są tutaj najczęściej bajty - na przykład 10 gigabajtów (GB). Limit z reguły określa ilość danych możliwych do pobrania w ciągu miesiąca (jednego cyklu rozliczeniowego).

Prędkość opisuje, ile danych zdążysz ściągnąć w określonym przedziale czasowym (tak jak km/h opisują, ile samochód zdąży przejechać w ciągu godziny). Za bazową jednostkę najczęściej uznaje się tu bity na sekundę - na przykład 6 megabitów na sekundę, 100 megabitów na sekundę. 

Nie rozróżniasz dokładnie tych pojęć i jednostek? Następny akapit jest dla ciebie. :)

Trochę o jednostkach

Dane zajmują określoną ilość miejsca. To miejsce jest opisywane za pomocą bitów lub bajtów. Jaka jest między nimi różnica?

Bit

Najniższą jednostką zapisu danych jest bit (b). Jeden bit może przyjąć zaledwie jedną z dwu wartości - 0 lub 1.

Kilobit (kb) to 1024 bity. Na przykład plik mp3 może ważyć około 40 000 kb.

Megabit (Mb) to 1024 kilobity. Jest to najczęściej aktualnie używana wartość w określaniu prędkości transmisji danych (megabity na sekundę - Mb/s). Aby zobrazować, jaki wpływ ta wartość ma na użytkowanie internetu, pokażmy w jakim czasie plik mp3 może ściągać się, w zależności od transmisji:

Prędkość: 1 Mb/s. Czas: prawie 3 minuty 
Prędkość: 2 Mb/s. Czas: półtorej minuty
Prędkość: 6 Mb/s. Czas: pół minuty
Prędkość: 20 Mb/s. Czas: 8 sekund

Powyższe wyliczenia pomogą ci oszacować, jakiej prędkości internetu potrzebujesz.

Bajt

Bajt (B) to 8 bitów.

1024 bajty to 1 kilobajt (kB).

1024 kB to 1 megabajt (MB).

1024 MB to 1 gigabajt (GB). To właśnie gigabajt jest najczęściej używany do opisywania limitów transferu przez dostawców internetu. Dlatego poniżej przedstawimy kilka przykładów, ile bajtów mogą ważyć pliki:

• Plik mp3 - z reguły od 3 do 8 MB.
• Cały album w mp3 - z reguły 60 - 100 MB (0,1 GB)
• Film niskiej jakości (rmvb) - około 300 MB (0,3 GB)
• Film średniej jakości (avi) - około 700 MB (0,7 GB)
• Film DVD - od 5 GB do 9 GB
• Film jakości HD - od 4 GB do nawet 40 GB
• Jedna strona internetowa - z reguły od 100 kB do 500 kB. Jeżeli z obrazkami - może zajmować dużo więcej.
• Przeciętne zdjęcie z aparatu kompaktowego - od 1 MB do 10 MB.

Zajmijmy się teraz typowymi, nietrafionymi przypadkami zakupu pakietu internetowego. Zwróć uwagę na te kwestie podczas wybierania najlepszej oferty.

Przypadek 1 - za niski limit (GB)

Co z tego, że twój megaszybki internet ma prędkość 150 megabitów na sekundę (co pozwoli ci w 3 minuty ściągnąć film w dobrej jakości), skoro po jednym takim ściągniętym filmie zużyjesz cały twój miesięczny limit na transfer danych?

Limity potrafią być zdradliwe, dlatego najlepiej dokładnie wyliczyć, ile średnio potrzebujesz gigabajtów, aby swobodnie korzystać z Internetu. Inaczej czeka cię niemiła niespodzianka w postaci albo wysokiego rachunku, albo bardzo wolnego połączenia internetowego z uwagi na przekroczony limit.

Przypadek 2 - za niska prędkość (Mb/s, kb/s)

W dzisiejszych czasach strony internetowe są coraz bardziej obciążane przez reklamy, co znacznie wpływa na czas ładowania strony. Dodatkowo oglądamy lub ściągamy dużo filmów z sieci, słuchamy radia przez internet, wysyłamy i odbieramy zdjęcia z wycieczki za pomocą e-maila.

Zwróć uwagę na przykłady dotyczące prędkości (zamieszczone powyżej) i wybierz odpowiednią dla siebie.

Przypadek 3 - czy prędkość jest gwarantowana

Prawdopodobnie nie będzie ci łatwo znaleźć dostawcę, który podaje w ofercie gwarantowaną prędkość transmisji. Na przykład mój dostawca co prawda takiego zapisu w umowie nie przedstawił, jednak w 98% czasu kiedy korzystam z internetu, maksymalna prędkość jest zachowana. Dlatego warto zapytać znajomych, którzy korzystają z usług danego dostawcy, czy są z niego zadowoleni, czy nie zdarza im się, że sieć działa wolniej od wykupionego pakietu i czy nie mają uciążliwych przerw w działaniu internetu.

Zauważ też, że czasami to nie twój dostawca będzie winny, że na przykład film w przeglądarce wolno się buforuje. Takie rzeczy często są związane z tym, że serwer z którego ściągamy film, nie posiada sam wystarczająco dobrego połączenia internetowego.

Przypadek 4 - a dlaczego tak wolno wysyłam maila ze zdjęciami?

Cóż, najprawdopodobniej dlatego, że większość ofert internetu dla śmiertelników to tak zwane łącze asymetryczne - to znaczy, że dużo szybciej coś pobierzesz z internetu niż tam wyślesz. Na przykład - możesz pobrać pocztę z prędkością 6 Mb/s, ale wyślesz już tylko 1 Mb/s, czyli sześć razy wolniej!

Kontrola rodzicielska w Windows 7 - Jak skonfigurować?

Dziś poruszymy temat nadzorowania dostępu do aplikacji i stron internetowych przez innych użytkowników. W domyśle mamy tu oczywiście przede wszystkim dzieci, dlatego myślę, że opis może okazać się przydatny dla rodziców, chcących taką kontrolę włączyć.




Być może nie każdy wie, że system Windows 7 oferuje nam możliwość kontrolowania poczynań użytkowników korzystających z komputera, bez konieczności instalowania płatnego oprogramowania firm trzecich.

Nie martw się, konfiguracja jest banalna i stosując się do poniższych kroków zrobisz to w 15 minut. Od czego należy zacząć?

Zanim zaczniemy

Aby w pełni korzystać z usług filtra rodzinnego, należy utworzyć sobie konto w witrynie Windows Live. Jeżeli takie już posiadasz, swobodnie możesz opuścić ten krok. Jeżeli nie - już piszę, jak takie konto założyć.

Wejdź na stronę https://signup.live.com i wypełnij formularz nowego konta. Jako login podaj swój adres email. Kliknij Akceptuję.

Teraz odbierz swoją pocztę. W mailu od firmy Microsoft kliknij odpowiedni link, aby potwierdzić, że adres email należy do ciebie.

Gotowe! W ten sposób założyłeś sobie konto w witrynie Microsoft. Czas na właściwą konfigurację.

Konfiguracja kont w Windows 7

Z reguły korzystamy z komputera używając konta administratora. Administrator to rola w systemie, która pozwala nam zrobić absolutnie wszystko. Dlatego, jeżeli chcesz włączyć kontrolę rodzicielską w Windows, musisz ustalić pewne zasady. To ty korzystasz z konta administratora, natomiast twoje dzieci muszą posiadać zwykłe konto użytkownika.

Tak więc - po pierwsze ustal hasło dla konta administratora (w miarę trudne do zgadnięcia; lepiej, żeby nie było to imię psa albo data urodzin dziecka ;)). Jak zmienić lub utworzyć hasło?

1. Otwórz Panel Sterowania, klikając Start -> Panel Sterowania.

2.  Kliknij Konta użytkowników i filtr rodzinny.

3. Kliknij Konta użytkowników.

4. Kliknij Zmień hasło.

5. Wprowadź w odpowiednich polach bieżące oraz nowe hasło i kliknij Zmień hasło. Gotowe!

Teraz czas utworzyć konto dla dziecka.

6. Przejdź do ekranu Konta użytkowników i filtr rodzinny (pkt. 2) i wybierz tym razem Dodaj lub usuń konta użytkowników.

7. Kliknij Utwórz nowe konto.

8. Wprowadź nazwę konta i - uwaga - zaznacz opcję Użytkownik standardowy. Kliknij potem Utwórz konto. Konto utworzone!

Ściągnięcie rozszerzeń kontroli rodzicielskiej

Mając już skonfigurowane konta, możemy przejść dalej. 

Chociaż system Windows ma wbudowaną opcję kontroli, warto poświęcić chwilę i ściągnąć rozszerzenia z witryny Microsoftu. Zwiększa to możliwości konfiguracji o chociażby tak ważny obszar, jak korzystanie ze stron internetowych. A więc..

9. Otwórz w przeglądarce adres http://windows.microsoft.com/pl-PL/windows-live/essentials-other-programs i pobierz pakiet Podstawowe programy Windows. Uruchom ściągnięty instalator.

10. Kliknij Wybierz programy, które chcesz zainstalować.

11. Zaznacz opcję Bezpieczeństwo rodzinne i kliknij Zainstaluj.

12. Poczekaj aż instalacja zakończy się. Może być wymagane ponowne uruchomienie komputera. Zgódź się na nie i poczekaj, aż system uruchomi się ponownie.

Teraz jesteś gotowy / gotowa do konfiguracji filtra rodzinnego!

Konfiguracja kontroli rodzicielskiej w Windows 7

13. Po restarcie komputera, ponownie otwórz Panel Sterowania i na ekranie Konta użytkowników i filtr rodzinny (pkt. 2) wybierz Kontrola rodzicielska.

14. Upewnij się, że na samym dole ekranu jest wybrany dostawca Bezpieczeństwo rodzinne usługi Windows Live.

15. Powróć do góry ekranu i spośród dostępnych użytkowników wybierz tego, dla którego chcesz zdefiniować filtr rodzinny - kliknij nazwę użytkownika.

16. Jeżeli wyświetli się ekran z umową dot. usług Microsoft, zaakceptuj ją.

17. Teraz zostaniesz poproszony/a o zalogowanie się do usługi Bezpieczeństwo rodzinne usługi Windows Live. Wprowadź tutaj login i hasło dla konta, które utworzyłeś/aś zgodnie z instrukcjami na początku wpisu. W polu login wpisz adres swojego maila, którego użyłeś do utworzenia konta. Kliknij Zaloguj się.

18. Wybierz konto, które będzie przez ciebie nadzorowane. Kliknij Zapisz. System będzie przez chwilę konfigurował usługę.

19. Zobaczysz ekran taki, jak poniżej. Oznacza on, że konfiguracja przebiegła poprawnie. Teraz możesz wykorzystać w pełni możliwości kontroli rodzicielskiej.

Niektóre z wymienionych poniżej funkcji są dostępne z poziomu panelu sterowania twojego komputera, jednak dostęp z witryny internetowej pozwala na pełniejszą konfigurację. Dlatego opiszemy ten drugi wariant.

Kliknij widoczny na ekranie link: Przejdź do witryny funkcji Bezpieczeństwo rodzinne w sieci web: familysafety.microsoft.com. Wybierz konto, którego będzie dotyczyła ochrona rodzinna. Zobaczysz ekran taki, jak poniżej - będzie to nasz punkt wyjścia do dalszej konfiguracji:

Jak zablokować używanie komputera poza określonymi godzinami i dniami?

Kliknij w link Ograniczenia czasowe na naszym głównym ekranie konfiguracyjnym.

Na wyświetlonej stronie, zaznacz opcję blokady czasowej:

Teraz możesz dowolnie określić, kiedy użytkownik konta będzie miał zablokowany dostęp do komputera.

Zobaczysz siatkę godzin i dni, na której za pomocą kursora myszki i kliknięcia lewym przyciskiem myszki możesz zaznaczyć, kiedy konto będzie zablokowane.


Kliknij przycisk Zapisz. Gotowe!

Jak ograniczyć dostęp z komputera do stron dla dorosłych?

Kliknij w link Filtrowanie zawartości sieci web na naszym głównym ekranie konfiguracyjnym.

 Na tej stronie możesz włączyć filtrowanie sieci web, klikając w odpowiednią opcję wyboru.

Następnie możesz określić poziom kontroli nad wyświetlanymi stronami. Masz sporo możliwości - od tej najbardziej restrykcyjnej, gdzie dostęp jest dozwolony tylko do stron, które zdefiniujesz (o tym niżej) - do opcji pozwalającej na wyświetlanie stron dla dorosłych, wcześniej ostrzegając o ich zawartości. Użyj suwaka, aby wybrać poziom. Możesz także zablokować użytkownikowi możliwość pobierania plików, zaznaczając odpowiednią opcję.

Jak zdefiniować strony dostępne i zablokowane?

Kliknij na panelu z lewej strony opcję Listy filtrowania zawartości.

Zobaczysz stronę, na której możesz jawnie zdefiniować strony zablokowane bądź dozwolone.

Po prostu wpisz adres strony i kliknij Zezwalaj bądź Zablokuj.


Kliknij Zapisz, aby wprowadzić zmiany.

Jak ograniczyć korzystanie z gier, które nie są przeznaczone dla dzieci?

Kliknij w link Ograniczenia dostępu do gier na naszym głównym ekranie konfiguracyjnym.

Możesz zaznaczyć opcję Włącz ograniczenia dostępu do gier. Teraz zdefiniuj wiek w klasyfikacji PEGI, który będzie dostępny dla konta. Po raz kolejny służy do tego suwak.


Możesz też włączyć lub wyłączyć opcję zezwalania na gry, które nie mają klasyfikacji. Wystarczy zaznaczyć pole wyboru.


U dołu strony masz też opcję Zablokuj lub dopuść konkretne gry. Kliknij w nią, a zostaniesz przeniesiony na ekran, na którym wyświetli się lista zainstalowanych na twoim komputerze gier. Możesz tu dowolnie wybierać, która gra będzie dostępna dla twojego dziecka, a która nie.

Jak zablokować dostęp do konkretnych programów?

Analogicznie możesz zablokować dostęp do aplikacji. Tu jednak nie jest prowadzona żadna klasyfikacja, dlatego musisz jawnie wybrać aplikacje do zablokowania z listy zainstalowanych na twoim komputerze i kliknąć Zapisz.

Aby dostać się do ekranu blokowania aplikacji, kliknij na ekranie konfiguracyjnym opcję Ograniczenia dostępu do aplikacji. 

Podgląd aktywności użytkowników

Możesz podejrzeć aktywność twojego dziecka na komputerze, klikając w opcję Raportowanie aktywności. Znajdziesz tu informacje m.in. o odwiedzanych stronach i uruhamianych aplikacjach.

Internet od środka: jak przebiega komunikacja w sieci?

Zapraszam na drugą część cyklu o podstawach komunikacji w sieci. Dziś tematyka może trochę bardziej zaawansowana, ale na pewno nie mniej ciekawa.

Po wcześniejszym wstępie, dziś opiszemy jak wygląda komunikacja między komputerami w Internecie.

Diagram przedstawia warstwy modelu OSI / ISO. Dane przygotowane na jednym komputerze muszą przedostać się przez kilka warstw sieci, aby drugi komputer mógł je z powodzeniem odczytać i wykorzystać. Każda warstwa jest odpowiedzialna za specyficzne działania, w ramach których często wykorzystywane są odpowiednie protokoły sieciowe. Model OSI / ISO został na potrzeby komunikacji w Internecie uproszczony i jest często przedstawiany w postaci modelu TCP/IP, który wygląda tak:

Warstwa aplikacji z pewnością najbardziej zainteresuje przeciętnego użytkownika, bo to tutaj działają wszelkie programy. Jeżeli więc korzystasz z przeglądarki internetowej, poczty elektronicznej, wymiany plików przez FTP, to masz do czynienia z warstwą aplikacji w modelu TCP/IP. Z tą warstwą związane są protokoły takie, jak: HTTP, DNS, SMTP, FTP.

W warstwie transportowej, jak sama nazwa wskazuje, działają mechanizmy odpowiedzialne za dostarczenie danych. Tutaj pole do popisu mają protokoły TCP i UDP.

Warstwa Internetu. Tu przede wszystkim działa protokół IP (Internet Protocol) używany do lokalizacji hostów na podstawie ich adresów.

Warstwa dostępu do sieci. Najniższy poziom komunikacji, czyli poziom fizyczny - wykorzystywany przez karty sieciowe, kabelki, modemy i im podobne urządzenia.

 

Porty

Obok protokołów, które za chwile ogólnie opiszemy używając przykładu, możemy rozróżnić porty. Porty istnieją niezależnie od protokołów i pozwalają zweryfikować usługę sieciową działającą w ramach danego protokołu.

Traktuj porty jako coś abstrakcyjnego - nie jest to kabelek wetknięty w odpowiednie gniazdo z numerem portu, ale logiczny byt, który porządkuje komunikację w ramach danego protokołu. Dlaczego? Zestawienie adresu hosta, protokołu oraz portu pozwala jednoznacznie zaadresować do niego odpowiedni pakiet danych.

Na przykład twoja przeglądarka, po wpisaniu w jej adresie http://jakasstrona.pl "wie", że ma spróbować wysłać żądanie w protokole HTTP do hosta ukrytego pod nazwą domenową jakasstrona.pl, nasłuchującego na porcie 80. Gdybyś wpisał adres http://jakasstrona.pl:12856 wysłałbyś żądanie na port 12856, jednak zapewne trafiłoby ono w próżnię, bo żadna aplikacja nie oczekuje na komunikację przez HTTP na tym serwerze i porcie - czyli, mówiąc bardziej fachowo, nie istnieje tam żaden endpoint.

Przykład wykorzystania portów i protokołów. Serwer udostępnia usługę WWW na porcie 80 i usługę pocztową na porcie 25.

Port może przyjąć wartość od 0 do 65535. Porty z zasady są przypisane do konkretnych usług - i tak mamy porty przypisane domyślnie do protokołów:

• 80 - HTTP
• 443 - HTTPS
• 53 - DNS
• 20, 21 - FTP
• 143 - IMAP
• 110 - POP3
• 25 - SMTP

 

Przykład

Przeanalizujmy uproszczony przykład przesłania informacji z jednego komputera do drugiego. Niech będzie to wspominany już wcześniej request z przeglądarki.

1. Użytkownik zaczyna od warstwy aplikacji.

Uruchamia przeglądarkę i wpisuje adres internetowy www.przykładowyadres.pl. Po wciśnięciu ENTER przeglądarka generuje request HTTP z prośbą o zwrócenie strony WWW przez docelowy serwer.

2. www.przykładowyadres.pl to adres domenowy.

Host użytkownika używa protokołu DNS (Domain Name System), aby przetłumaczyć ten adres z postaci przyjaznej dla użytkownika, do postaci adresu IP pozwalającego zidentyfikować serwer zdalny w sieci. W tym celu komunikuje się z serwerami DNS rozlokowanymi w Internecie i otrzymuje od nich informację zwrotną o adresie IP, np.: 111.112.113.114 (przykład).

3. Host, mając już wiedzę o adresie, protokole z warstwy aplikacyjnej i porcie docelowym, procesuje pakiet danych dalej i przechodzi do warstwy transportowej. Pakiet zawiera już nagłówek HTTP.

Nagłówek protokołu możesz traktować jako zbiór danych, opisujących właściwości pakietu potrzebne do przetworzenia przez dany protokół.

Pakiet to po prostu nazwa (używana na potrzeby protokołów sieciowych) fragmentu danych, które chcemy przesłać z jednego hosta do drugiego używając połączeń sieciowych.

4. Teraz do gry wchodzi protokół TCP.

Za transport danych między dwoma komputerami odpowiedzialne są przede wszystkim dwa protokoły - TCP (Transmission Control Protocol) oraz UDP (User Datagram Protocol). Częściej stosuje się ten pierwszy, gdyż zapewnia dostarczenie danych w całości, bez błędów i duplikatów. Minusem jest większe obciążenie sieci, gdyż w porównaniu do UDP potrzebuje przesłania większej ilości danych potwierdzających poprawność. TCP - niezawodność, UDP - szybkość.

Można powiedzieć, że TCP niejako nadzoruje działania protokołu IP i zapewnia jego niezawodność. IP transmituje dane w formie pakietów mających określoną maksymalną wielkość. Aby przesłać dużą porcję danych, należy podzielić ją na wiele pakietów i wysyłać pojedynczo protokołem IP.

Pakiety takie mogą się w sieci zagubić, zdeformować czy przyjść w nieodpowiedniej kolejności do odbiorcy, co uniemożliwiłoby odczytanie zawartych w nich informacji (byłyby bezużytecznym ciągiem zer i jedynek). Protokół TCP kontroluje pakiety tak, aby żadna z wymienionych okoliczności nie zakłóciła transmisji. TCP jest odpowiedzialny za rozbicie danych, wysłanie za pomocą protokołu IP, a potem poskładanie ich w całość u odbiorcy i dostarczenie aplikacji.

5. Pakiet, opakowany już w nagłówki HTTP i TCP wędruje do kolejnej warstwy - Internetu. Tutaj przejmuje go protokół IP.

IP jest odpowiedzialny za zaadresowanie naszego pakietu (adres IP zdobyliśmy dzięki DNS) i zlokalizowanie hosta docelowego. Host docelowy może być zlokalizowany w zupełnie odrębnej sieci po drugiej stronie globu. Urządzenia sieciowe zwane ruterami przechowują informacje o drogach, którymi może dotrzeć pakiet do adresata (czyli po prostu połączeniach między różnymi komputerami, wiodących w końcu do docelowego hosta). Protokół IP ma za zadanie jednoznacznie zlokalizować docelowego hosta i wyznaczyć optymalną trasę dla pakietów.

6. Po opakowaniu pakietu w nagłówek IP, pakiet dociera do warstwy najniższej - dostępu do sieci.

Tutaj działają mechanizmy odpowiedzialne za fizyczne wysłanie pakietu w postaci impulsów elektrycznych z naszego hosta. Pakiet jest dodatkowo opakowywany w tak zwaną ramkę.

W tej warstwie działa także protokół ARP (Address Resolution Protocol). Wspomniane wcześniej ramki powinny być zaadresowane adresem MAC. Jest to unikalny adres każdego komputera, który posiada interfejs sieciowy, na przykład kartę sieciową Ethernet. Taka karta ma fabrycznie przyporządkowany, unikalny adres fizyczny MAC.

Jeżeli chcesz poznać twój unikalny adres MAC, otwórz linię poleceń i wpisz:

ipconfig /all

Zobaczysz wynik podobny do tego:

Karta bezprzewodowej sieci LAN Połączenie sieci bezprzewodowej:

   Sufiks DNS konkretnego połączenia : xxx.xx.pl
   Opis. . . . . . . . . . . . . . . : Broadcom 802.11n Network Adapter
   Adres fizyczny. . . . . . . . . . : XX-XX-XX-XX-XX-XX
   DHCP włączone . . . . . . . . . . : Tak
   Autokonfiguracja włączona . . . . : Tak


Adres fizyczny to twój MAC adres.

ARP pozwala poznać adres MAC hosta docelowego, co jest konieczne przy adresowaniu wysyłanej ramki.

Reasumując - jak wyglądają dane przesyłane podczas wprowadzania adresu strony internetowej? W bardzo uproszczonym schemacie możemy je przedstawić tak:

7. Request naszej przeglądarki, żądający wyświetlenia strony www.przykładowyadres.pl jest zamieniany na ciąg zer i jedynek w postaci elektrycznej i wysyłany, z wykorzystaniem na przykład przewodowej karty sieciowej Ethernet lub jednego ze standardów połączeń bezprzewodowych Wi-Fi. Nasze żądanie idzie w świat i dzięki protokołowi IP przebywa drogę do hosta docelowego.

8. Ramka dociera do najniższej warstwy hosta docelowego - warstwy dostępu do sieci. 

Weryfikowany jest adres MAC podany w ramce i jeżeli jest on taki sam, jak adres MAC hosta docelowego, zwartość ramki jest przetwarzana w wyższych warstwach. A to oznacza, że zdejmujemy ramkę i idziemy wyżej, bo informacje w niej zawarte spełniły już swoje zadanie.

9. W warstwie Internetu host za pomocą adresu IP rozpoznaje, że dane są kierowane do niego.

10. W warstwie transportowej protokół TCP zapewnia, że wszystkie pakiety IP składające się na pojedynczy transport danych dotarły do celu.

W razie potrzeby wysyła prośbę o ponowne nadesłanie brakującego pakietu. Zapewnia, że pakiety zostały scalone w odpowiedniej kolejności. W ten sposób, po usunięciu nagłówka TCP, mamy na hoście docelowym czysty request HTTP GET. Request jest kierowany na docelowy port 80.

11. Serwer WWW (specjalna aplikacja udostępniająca usługi WWW), nasłuchujący na porcie 80, przyjmuje request HTTP GET, procesuje go i odpowiada nam responsem w postaci strony WWW. Response pokonuje analogiczną drogę, ale w drugą stronę.

W ten sposób bardzo ogólnie opisaliśmy komunikację w sieci Internet od środka. ;)