Windows 7 - blue screen po instalacji najnowszych aktualizacji (sic!)

Uwaga - po instalacji najnowszych aktualizacji Windows 7 z 12 sierpnia, a konkretnie poprawki o numerku MS14-045 (KB2982791), część użytkowników zaczęła zgłaszać występowanie BSOD'ów (czyli Blue Screen Of Death) po restarcie komputera (błąd Stop 0x50).

Niestety, podobno nie pomaga nawet uruchomienie komputera w trybie awaryjnym, co nie brzmi zbyt ciekawie. Jeżeli zainstalowałeś tą poprawkę i masz problem ze stabilnością systemu, sugerowane jest przywrócenie systemu do stanu sprzed instalacji (punkt przywracania systemu).

Hope this helps ;)

Licznik Czasu Pracy

Ponieważ miałem chwilkę, udało mi się wyprodukować aplikacyjkę, z której sam korzystam. Być może przyda się także komuś innemu, dlatego wrzucam ją tutaj. Weźcie pod uwagę, że napisałem ją na szybko na własny użytek. Jest więc bardzo prosta, ale spełnia swoje zadanie.

Krótko mówiąc – Licznik Czasu Pracy to osiem niezależnych stoperów, którym możesz zdefiniować nazwy. Pozwala zliczać czas przeznaczony na dane zadanie i łatwo przełączać się między stoperami.
Więcej informacji i linki do ściągnięcia aplikacji tutaj: Licznik Czasu Pracy

Windows 8: Co da ci wstążka?

Kolejną nowością w systemie Windows 8 w obszarze UI jest ścisła integracja GUI z ribbonem, czyli inaczej mówiąc wstążką (jakoś nie mogę się przekonać do spolszczonej nazwy). Jeżeli nic ci to nie mówi - wstążka to belka z ikonkami umieszczana ponad głównym obszarem programu. Jest mocno promowana przez Microsoft od dobrych kilku lat i w tej chwili wykorzystywana w większości programów użytkowych produkowanych przez MS (chociażby w popularnym Wordzie).

Ogólnie

Zacznijmy od podstaw. Jeżeli otworzysz Eksploratora Windows na widoku Komputer, u góry okienka zobaczysz ribbon. Może być zwinięty:


Lub rozwinięty (kliknij na strzałkę z prawej strony, obok ikonki ze znakiem zapytania, aby zwinąć/rozwinąć):

Zakładki

Pozycje “Komputer”, czy “Widok” to zakładki. Wprowadzają one logiczny podział na wstążce i zawierają narzędzia przystosowane do odrębnych działań. “Plik” jest specyficznym rodzajem zakładki, bo jest to raczej typowe menu. Ten element zawsze znajduje się maksymalnie z lewej strony i często w programach służy do zapisywania plików, czy konfiguracji.

Podział

Aby przenieść się na konkretną zakładkę, wystarczy na nią po prostu kliknąć. Przestrzeń na pojedynczej zakładce jest najczęściej podzielona na kilka kolejnych obszarów, które wprowadzają jeszcze bardziej szczegółowy poziom separacji na wstążce. Przykładem są “Lokalizacja”, “Sieć” i “System” na zakładce “Komputer”.

Kliknięcie w pojedynczy element (np. zaznaczenie pliku) na głównym obszarze Eksploratora otworzy dodatkową, kontekstową zakładkę.

Co to mi w sumie da?

Tyle w temacie ogólnego zapoznania się z ribbonem. Nie będę tutaj opisywał poszczególnych ikonek, które zobaczycie klikając w zakładki. A do czego na co dzień przydaje mi się wstążka?

• Po otwarciu okna Komputer, masz szybki dostęp do zarządzania systemem

• Na bibliotekach muzyki, filmów i obrazów możesz zarządzać elementami ze specjalnie dostosowanych kontekstowych zakładek

• Po wybraniu dysku, masz dostęp m. in. do szybkich opcji optymalizacji i formatowania

• Narzędzia główne –> Kopiuj ścieżkę – jeżeli potrzebna ci ścieżka dostępu do danego katalogu albo pliku, masz ją za naciśnięciem jednego przycisku

• Narzędzia główne –> Nowy folder – kliknij i masz nowy folder

• Narzędzia główne –> Odwróć zaznaczenie – czasami przyadtne. Jeżeli zaznaczysz kilka elementów, możesz odwrócić zaznaczone na nie zaznaczone i odwrotnie

• Udostępnianie

Tu zobaczysz kilka przydatnych opcji:

–> Wiadomość e-mail
–> Zip
-> Nagraj na dysku CD
-> Drukuj

Jak wyłączyć ukrywanie rozszerzeń plików w Windows 8?

Zarządzanie ustawieniami folderu – na przykład opcje “Pokaż rozszerzenia znanych typów plików” (zawsze to włączam), czy pokazywanie ukrytych elementów – znajdziesz teraz na zakładce Widok –> Opcje –> Zmień opcje folderów i wyszukiwania

Windows 8: Jak używać nowego interfejsu Metro

 
Od samego początku Windows 8 i jego nowy interfejs budzą skrajne emocje. Nie mam zamiaru rozstrzygać tutaj, czy metro, ribbon i inne nowe zabawki w systemie są lepsze, czy gorsze od rozwiązań z poprzednich wersji. Opiszę za to kilka podstawowych zasad, jakie obowiązują w posługiwaniu się nową wersją systemu od MS. Wszystkie opisy będą dotyczyły posługiwania się standardowymi peryferiami w postaci myszki i klawiatury.

Metro ogólnie

W nowym Windowsie Świętej Pamięci przycisk Start zastąpiono nowym interfejsem Metro, czyli popularnymi kafelkami. I to od nich właśnie zaczniemy, bo jest to pierwsza rzecz, jaka ukazuje się naszym oczom po zalogowaniu do Windows 8.
"Jesteśmy" więc w menu start. Używając rolki możemy swobodnie przewijać kafelki w poziomie.
 

Jeżeli kafelków jest naprawdę dużo, możemy spojrzeć na nie z większej perspektywy, mieszcząc więcej elementów na ekranie. Służy do tego mały przycisk minus "-" umieszczony w prawym dolnym rogu ekranu. Klikając na któryś z obszarów ekranu, wrócimy do widoku bardziej szczegółowego.

Prawa strona ekranu

Po najechaniu wskaźnikiem myszy na prawy-górny, bądź prawy-dolny róg ekranu metro, z prawej strony pojawi się menu ustawień. Jeśli w tym momencie usuniemy wskaźnik z narożnika, zobaczymy także zegar i będziemy mogli wybrać jedną z opcji menu.



Zatrzymajmy się w tym momencie na moment i powiedzmy o wyłączaniu komputera. Cóż, nie jest to wcale takie proste. Po pierwszym odpaleniu Windows 8 znalazłem tę opcję po chwili poszukiwania. Na pasku po prawej stronie należy wejść w opcję Ustawienia, tam dopiero kliknąć w opcję Zasilanie i wybrać jedną z opcji. Widziałem bardziej intuicyjne rozwiązania.



Pasek po prawej stronie pozwala nam m. in. przejść do ekranu wyszukiwania, czy udostępnić elementy pulpitu, ale najbardziej przydatną opcją są wymienione wcześniej Ustawienia. Z poziomu tego ekranu masz szybki dostęp do panelu sterowania, personalizacji, czy konfiguracji komputera i systemu.
 

Lewa strona ekranu

Z kolei lewa strona ekranu (znowu - górny lub dolny róg) służy do przełączania się między oknami uruchomionych aplikacji. Górny róg pozwoli na skakanie kolejno po wszystkich aplikacjach. Zjeżdżając kursorem niżej, wyświetlą nam się opcje wyboru. Dolny narożnik pozwala właściwie tylko na przeskakiwanie między pulpitem i menu start.
 

Więcej aplikacji

Ostatnia rzecz, o której chcę napisać w tym punkcie to opcja wyświetlania wszystkich aplikacji. Ekran start pokazuje tylko te kafelki, które zostały przypięte do niego. Aby zobaczyć wszystkie zainstalowane aplikacje, kliknij na pustej przestrzeni ekranu Start prawym przyciskiem myszy. Na dole pojawi się menu kontekstowe, z którego możesz wybrać opcję "Wszystkie aplikacje".

Zarządzanie kafelkami

OK, zajmijmy się teraz samymi kafelkami. Możemy je dowolnie rozmieścić na ekranie. Aby "chwycić" kafelek, przytrzymaj lewy przycisk myszy. Teraz możesz wędrować po ekranie i znaleźć dla niego najlepsze miejsce.

Dla każdego kafelka możemy otworzyć menu kontekstowe. W tym celu należy kliknąć na nim prawym przyciskiem myszy. Na ekranie pojawi się kilka opcji, na przykład:

Wyszukiwanie

... jest proste. Wystarczy, będąc w menu start, zacząć wpisywać szukaną frazę. Na ekranie automatycznie zaczną się odfiltrowywać obiekty spełniające wymagania. Domyślnie są to aplikacje, ale zauważ, że po prawej stronie pojawi się pasek pozwalający wyświetlić wyniki uwzględniające konfigurację oraz wszystkie pliki.
 

Na koniec

Dla części użytkowników, którzy w starych systemach byli przyzwyczajeni do uruchamiania menu start przez kliknięcie, mam radę - najlepszym sposobem na wywołanie menu start było i nadal jest naciśnięcie klawisza Windows. :)

Windows 8: wymagania sprzętowe

Ponieważ w planie mam głębsze rozpracowanie Windows 8, poświęćmy chwilę na odszyfrowanie minimalnych wymagań sprzętowych dla tego systemu, które oficjalnie podaje Microsoft (http://windows.microsoft.com/en-US/windows-8/system-requirements). Założenia Microsoft były jasne - nowy system ma być dobrze zoptymalizowany i nie sprawiać problemów na maszynach, które radzą sobie z Windows 7 czy Vistą.

Procesor

1 GHz – taką wartość podaje Microsoft. Cóż, biorąc pod uwagę przeróżne dostępne architektury procesorów, jest to trochę nieścisła wartość.

Nie oszukujmy się – jeżeli masz Pentium IV 2 GHz to wcale nie znaczy, że dwukrotnie przekroczyłeś minimalne wymagania. Możesz darować sobie instalację. System będzie w miarę swobodnie działał na procesorach z przynajmniej dwoma rdzeniami – jeżeli twój procesor nie jest starszy niż 5, 6 lat – da radę.

Grafika

Karta obsługująca DirectX 9 ze sterownikami WDDM (standard wykorzystywany od Visty) – to oficjalne minimalne wymaganie.

A co mówi praktyka? W poprzednich Windowsach nie było widać znacznej różnicy w wydajności pomiędzy zintegrowanymi tanimi kartami graficznymi, a droższymi zewnętrznymi. Windows 8 jest jednak bardziej wymagający od swoich poprzedników.

Karty wydajnie pracujące z technologią Metro to te z generacji kompatybilnej z DirectX 10, maksimum 5-letnie. Zalecane są odpowiednio Radeon HD 2000 i lepsze oraz GeForce 8 i lepsze.

Pamięć RAM

Wymagane są 1 lub 2 GB RAMu w zależności od edycji, odpowiednio: 32 lub 64-bitowej.
Zalecane? Dołóż przynajmniej 2 razy więcej, żeby nie zajechać komputera aplikacjami i serwisami uruchamianymi w tle.

Dysk

I tu także w zależności od edycji: 16 (x86) lub 20 GB (x64).

Cóż, wszyscy dobrze wiemy, że Windows potrafi pożerać miejsce. Na tych 16-20 GB pewnie jakoś damy radę, ale proponowałbym jak i w przypadku RAMu dodać chociaż drugie tyle.

Więcej o Windows 8 tu.

Całość na podstawie artykułu http://arstechnica.com/information-technology/2012/05/recommended-system-requirements-for-windows-8/

Windows 8: Instalacja razem z Windows 7

Tak, tak. Zaczynamy przygodę z kafelkami. W moje łapska wpadł Windows 8. Korzystałem z niego już kilka tygodni w pracy i muszę przyznać, że wrażenia są raczej pozytywne. Odświeżony interfejs użytkownika wcale tak strasznie nie boli, a wręcz podoba mi się już w tym momencie bardziej niż poprzednie edycje Windows. Czas na instalację w domu. Tak więc tym artykułem rozpoczniemy serię przybliżającą Windows 8 śmiertelnikom.

Instalacja Windows 8 (razem z Windows 7)

Na moim laptopie mam już zainstalowany Windows 7. Nie chciałem go szczerze mówiąc usuwać, bo:

• jest to system, do którego jestem przyzwyczajony i cenię go sobie (w przeciwieństwie do Visty)
• nie wiem, czy Windows 8 na dłuższą metę będzie sprawdzał się w domu
• nie wiem, czy wszystkie aplikacje z których korzystam na siódemce będą działać na ósemce

Dlatego proponuję przynajmniej na jakiś czas zostawić sobie furtkę w postaci starszego systemu operacyjnego. Sam proces instalacji jest banalny.

Przygotowanie partycji

Sformatowałem wolną partycję (miałem tam linuxa, ale nie przekonał mnie do siebie) na system plików NTFS. Mam tam 80 GB miejsca. Jeżeli nie masz wolnej partycji, musisz troszkę się pobawić i wydzielić wolne miejsce. Ile? Microsoft twierdzi, że wystarczy 20 GB. Cóż, szczerze mówiąc dla mnie byłaby to ostateczność. Myślę, że dwa razy tyle będzie OK.

Przygotowanie płyty instalacyjnej i instalacja

Wypaliłem płytkę i uruchomiłem instalator. Oczywiście bootowałem komputer z płyty. Sam proces instalacji z systemu na system wydaje się być coraz prostszy. Uruchomiłem instalator, kliknąłem dwa razy, a potem poszedłem zrobić obiad. ;) W przerwie jeszcze dwa kliknięcia i system gotowy.
Zostaje jeszcze personalizacja i możesz korzystać z Windows 8. System pozwala od razu sparować go z kontem Windows Live, co wiąże się z automatyczną konfiguracją wszystkich preinstalowanych w nim aplikacji (chmura, chmura i jeszcze raz chmura).

Uruchamianie razem z Windows 7

Po instalacji, bootloader rozpoznaje, jakie wersje Windows są już zainstalowane na komputerze. Po uruchomieniu, pojawia się ekran wyboru systemu. Domyślnie startujemy z partycji z Windows 8. W momencie, gdy wybierzemy inny system, komputer jest restartowany i uruchamia się wybrana przez nas opcja.

Bootloader można skonfigurować, podając domyślny system operacyjny, który uruchomi się po określonym czasie. Czas oczekiwania także można ustalić, jednak nie ma tam wielkiego wyboru.

Tyle na temat instalacji systemu Windows 8. W kolejnym artykule poruszymy kwestię instalacji w Windows 8 polskiego pakietu językowego (language packa), gdyż mam zainstalowaną wersję angielską.

Oczyszczanie komputera – kilka przydatnych sposobów

Przedstawię dziś moją prywatną listę zadań (zupełnie subiektywną), którą sam stosuję czyszcząc (czytaj – optymalizując) komputer i system operacyjny. Zaznaczam, że nie jest to cudowny środek na wszystkie dolegliwości twojego komputera, ale warto, chociażby ze względu na profilaktykę, wykonać czasami podane poniżej kroki. Na pewno nie zaszkodzi ;).

Unikaj “cudownych” programów typu “Przyspiesz komputer w 15 minut!”

Być może nieraz zdarzyło ci się widzieć na jakiejś stronie reklamy proponujące takie cudowne programy. Często nawet zdarza się, że taka strona jest specjalnie spreparowana, aby zwiększyć tylko przychód wykorzystując nieświadomych użytkowników.

Pod opisem programu często zamieszczane są niby prawdziwe komentarze zachwyconych użytkowników, czy też jakieś pseudo-nagrody zdobyte przez taki program. Uważnie przeanalizuj, poszukaj w sieci, czy ten program rzeczywiście jest uznany w społeczności użytkowników, czy są jego jakieś recenzje, czy jest dostępny do ściągnięcia w popularnych serwisach udostępniających legalne oprogramowanie.

Uważaj także na płatności! Może się zdarzyć, że aby aktywować ten cudowny program, będziesz zmuszony na przykład wysłać 3 smsy za 25 zł. Czytaj regulaminy. Często haczykiem w takim przypadku jest fakt, że taki program przelewem można kupić za 0,99 zł, natomiast SMSem za… 75 zł. Niestety, aby o tym się dowiedzieć, musisz wczytać się w regulamin. Poczytasz o takim programie na przykład tutaj.

Ufff… Po tym wstępie, w którym trochę postraszyliśmy, jedziemy dalej. Przejdźmy do listy kroków, które wykonuję, aby upewnić się, że komputer jest utrzymywany w dobrym stanie.

Oczyszczenie pulpitu i dysku

Prosta rzecz na początek. Nie wiem jak tobie, ale mnie dawniej często zdarzało się zaśmiecanie pulpitu wszelkimi plikami, które “nie miały się gdzie podziać”, a także skrótami.

Cóż, od pewnego czasu kieruję się zasadą, że na pulpicie nie ma prawa być nic (no, OK, mam na pulpicie Kosz). Przecież wszystko można znaleźć wyszukując w menu Start.

Jeśli jednak jesteś bardzo przyzwyczajony/a do obecności skrótów i plików na pulpicie – ogranicz je do minimum. Jeżeli twój komputer ledwo zipie, to nawet taki drobiazg jak czyszczenie pulpitu może pomóc. System nie musi zajmować się wtedy masą obiektów widocznych na ekranie, o których stanie musi przechowywać informacje i stale je kontrolować.

Drugą sprawą jest usuwanie nieużywanych plików. Na razie mówimy o plikach danych: muzyka, filmy, dokumenty tekstowe. Masz bałagan na dysku? Poświęć chwilę i usuń to, czego ci nie potrzeba, a resztę posortuj w folderach. Zwolnisz miejsce na dysku i usystematyzujesz lokalizacje plików.

Defragmentacja

O defragmentacji dysku napisałem kiedyś oddzielny wpis. Nie będę więc go powielał – zapraszam tutaj.

Antywirus

O antywirusie znajdziesz kilka zdań w tym wpisie. Moja zasada – raz na jakiś czas puścić pełny skan komputera, pozwalający odnaleźć ukryte szkodliwe oprogramowanie. Może to trochę potrwać, ale upewnisz się, że nigdzie na dysku nie zagnieździł się wirus.

Combofix

Niewielki, ale niesamowicie skuteczny programik. Nie każde szkodliwe oprogramowanie uda się odnaleźć i usunąć twojemu antywirusowi. Dlatego po terapii antywirusowej polecam jeszcze odpalenie tego programu – dostępny jest do pobrania na przykład tutaj. Jest to jednak program dla użytkowników bardziej zaawansowanych, bo dość mocno ingeruje w system operacyjny i działa niestandardowo (tryb konsolowy).

Combofix kilkakrotnie pomógł mi usunąć wirusy, których nie mogłem zlokalizować innymi programami. Zawiera zbiór reguł, które usuwają trojany, spyware, czy adware. Musisz liczyć się z tym, że program zrestartuje twój komputer i uruchomi się w trybie konsolowym, przeprowadzając kolejne testy i ewentualnie eliminując szkodliwe oprogramowanie. Polecam ten skaner.

Uwaga – Twój antywirus może sugerować, że Combofix jest wirusem. Nie jest. Potwierdzam Alerty programu antywirusowego mogą wynikać ze specyficznej budowy Combofix.

CCleaner

Pisałem wcześniej o “cudownych” programach przyspieszających komputer. Akurat CCleanerowi możesz zaufać. Z pewnością nie zauważysz poprawy jak przy użyciu magicznej różdżki, ale spokojnie możesz poprawić komfort pracy i zabezpieczyć się na przyszłość. Jakie jego ważne funkcje mogą zostać użyte do czyszczenia komputera?

• Pliki tymczasowe

Pliki tymczasowe to przede wszystkim pliki przeglądarek internetowych (o pamięci podręcznej pisałem tutaj). System operacyjny i programy na nim zainstalowane także często wykorzystują pliki tymczasowe. W większości przypadków możesz swobodnie usunąć takie pliki.

• Autostart

Więcej o autostarcie pisałem tutaj.

• Rejestr

Kilka słów o rejestrze znajdziesz tu. Usunięcie niepotrzebnych i błędnych kluczy rejestru jest także dobrą praktyką.

• Stare, nieużywane programy

Jeżeli z czegoś nie korzystamy, to po co to trzymać? Zabiera to tylko zasoby naszego komputera.
Funkcje dostępne w CCleanerze oferują też zapewne inne programy, a nawet można je wykonać ręcznie. Jeżeli chcesz, możesz poszukać innych sposobów wykonania tych działań.
CCleaner możesz pobrać tutaj.

Podsumowując

Zgodnie z “Siedmioma nawykami skutecznego działania”, które właśnie czytam, na efektywność naszych działań ogromny wpływ mają zachowania proaktywne i zadania nie pilne, ale ważne. To, co opisałem w tym artykule doskonale wpisuje się w tę zasadę.
Tak więc zwróć uwagę na następujące rzeczy:

• Porządkowanie i usuwanie plików z dysku (w tym z pulpitu!)
• Okresowe pełne skanowanie antywirusem
• Okresowo wykonywana defragmentacja dysku
• Wykorzystywanie dodatkowej ochrony w postaci programów typu Combofix, AdAware
• Usuwanie zbędnych plików tymczasowych
• Wyłączanie zbędnych programów z autostartu
• Oczyszczanie rejestru
• Odinstalowywanie zbędnych programów

Co oznaczają klucze w rejestrze systemu Windows?

Myślę, że nawet początkującym użytkownikom obiło się o uszy to tajemnicze słowo. Rejestr jest swojego rodzaju centralną konfiguracyjną bazą danych dla systemu operacyjnego. Aplikacje zainstalowane na komputerze, jak i sam system operacyjny, przechowują tu mnóstwo danych konfiguracyjnych.

Struktura rejestru

Jak dostać się do rejestru?

Kliknij Start -> wpisz regedit








Zobaczysz okno edytora rejestru. Z tej aplikacji możesz podejrzeć strukturę wpisów w rejestrze. Jak widzisz, rejestr tworzy swego rodzaju hierarchię, czyli drzewo.

Elementy widoczne jako foldery w regedit to tak zwane klucze (gałęzie). Klucze mogą być zagnieżdżane (widzisz to jako folder w folderze) aż do głębokości 512 podkluczy. 

Klucze mogą przechowywać zestaw wartości (wpisów) - są to elementy, które widzisz po prawej stronie ekranu. To one przechowują wszelkie wartości, z których korzysta system, usługi czy aplikacje.

Co oznaczają główne klucze rejestru?

Na panelu po lewej stronie, po rozwinięciu głównego węzła Komputer, zobaczysz kilka głównych kluczy. Co one oznaczają?

HKEY_LOCAL_MACHINE (HKLM) - wpisy dotyczące lokalnego komputera.

HKEY_CURRENT_CONFIG (HKCC) - informacje o konfiguracji zgromadzone podczas procesu uruchamiania systemu (nie są stałe).

HKEY_CLASSES_ROOT (HKCR) - wpisy przechowujące między innymi informacje o typach plików i skojarzonych z nimi programach do otwierania ich.

HKEY_USERS (HKU) - konfiguracje specyficzne dla poszczególnych kont użytkowników istniejących na komputerze.

HKEY_CURRENT_USER (HKCU) - jak wyżej, ale tylko dla aktualnie zalogowanego użytkownika.

Konfiguracja Windows - zmienne środowiskowe i wiersz poleceń

Jednym ze sposobów przechowywania informacji konfiguracyjnych w systemie Windows są zmienne środowiskowe. System przechowuje wartości takich zmiennych jako ciąg znaków. Są one wykorzystywane przez różne aplikacje. Jak sprawdzić zmienne zdefiniowane w Twoim systemie?



Kliknij kolejno:

Start -> (Prawy przycisk myszy) Komputer -> Właściwości -> Zaawansowane ustawienia systemu -> Zmienne środowiskowe

Zobaczysz tutaj listę zmiennych środowiskowych przypisanych (zdefiniowanych) dla użytkownika, na którego konto jesteś zalogowany/a oraz listę zmiennych dla całej maszyny (komputera).

Jak widzisz, możesz na tym ekranie dodawać, edytować lub usuwać zmienne środowiskowe.

Jak sprawić, aby polecenie było dostępne w wierszu poleceń (command line)?

Oczywiście za pomocą zmiennych środowiskowych. Chcesz włączyć możliwość bezpośredniego używania danego polecenia czy pliku wsadowego, bez konieczności nawigowania do jego lokalizacji? Jest to bardzo proste.

Otwórz jeszcze raz okno Zmienne środowiskowe.

Wybierz zmienną PATH. Zmienna PATH jest wykorzystywana przez system Windows i definiuje ona ścieżki do plików dostępnych bezpośrednio z poziomu linii poleceń, bez potrzeby nawigowania do ich ścieżki. Wartości (ścieżki) w tej zmiennej, są po prostu oddzielane średnikami.

Tak więc:

1. Skopiuj ścieżkę danego pliku, który chcesz uruchamiać z poziomu wiersza poleceń.

2. Kliknij zmienną Path, a następnie przycisk Edytuj.

3. Przejdź kursorem klawiatury do końca wartości zmiennej path, postaw średnik (';') i wklej ścieżkę do Twojego pliku.

4. Zamknij wsztystkie okna klikając OK.

5. Voila! Teraz, po otwarciu nowej konsoli (we wcześniej otwartej nie będzie to działać!) możesz wykonywać dane polecenie bez konieczności nawigowania do jego lokalizacji.

Autostart - jak wyłączyć automatyczne uruchamianie programów?

Po defragmentacji, przyszedł czas na kolejny element związany z optymalizacją. To autostart.

Autostart to w skrócie funkcja systemu Windows, uruchamiająca pewną grupę programów automatycznie, w momencie startu systemu. Jest to na pewno przydatna funkcja, natomiast najczęściej wiele z tych programów możemy wyłączyć, bo nie jest nam potrzebne ich stała obecność. Każdy dodatkowy program w autostarcie spowalnia uruchomienie systemu oraz zabiera zasoby.

Jak wyłączyć automatyczne uruchamianie programu?

Aby dostać się do ustawień autostartu, kliknij przycisk Start i wpisz msconfig, kliknij Enter (jak zwykle, to samo możesz zrobić wciskając WINDOWS + R i wpisując nazwę msconfig.exe okienku).

Pojawi się okno narzędzia Konfiguracja systemu. Kliknij zakładkę Uruchamianie.

Zobaczysz listę programów uruchamianych automatycznie. Spośród tych programów możesz wybrać, które mają uruchamiać się na starcie, a które nie (w razie potrzeby możesz zawsze uruchomić je ręcznie albo przywrócić ich automatyczne uruchamianie). 

Aby oznaczyć program jako wyłączony, odznacz pole wyboru przy nim, a następnie kliknij OK lub Zastosuj.

Uważnie dobieraj programy, które mają zostać wyłączone z automatycznego uruchamiania. Do niektórych jesteś pewnie przyzwyczajony, że zawsze są włączone. Trafią się pewnie wśród nich także updater-y, czyli procesy aktualizujące twoje aplikacje. 

Konfiguracja Windows: Konsola zarządzania MMC

System Windows można konfigurować i zarządzać nim z kilku miejsc. Przydatne opcje znajdziemy między innymi w panelu sterowania, w narzędziach administracyjnych (w menu start), programie MSConfig czy w rejestrze systemowym. Tym razem skupimy się jednak na elemencie, który może nie każdy użytkownik zna. To Microsoft Management Console, w skrócie MMC.

Uruchomienie MMC

Aby otworzyć okno MMC, kliknij Start i wpisz w pasku mmc. Wciśnij Enter. Możesz to także zrobić za pomocą okna Uruchom (Windows + R - odsyłam do tego wpisu).

Twoim oczom ukaże się okienko, na którym początkowo za dużo nie widać:

Ale nie martw się, to narzędzie daje spore możliwości.

Dodawanie Snap-Ins (przystawek)

Kliknij Plik -> Dodaj / usuń przystawkę w górnym menu. Pojawi się okienko, w którym możesz wybrać jedną lub kilka pozycji z listy.

Każda odpowiada za inny element konfiguracji systemu. Dodatkowo - na różnych komputerach mogą być dostępne różne przystawki, w zależności od tego, co jest na nich zainstalowane. Na przykład na serwerze odpowiadającym za bazy danych w firmie, będzie dostępna stosowna wtyczka bazy danych.

Standardowe wtyczki

Za pomocą wtyczek MMC możemy wykonać wiele przydatnych działań konfiguracyjnych. Opiszmy wybrane.

Dodaj podane przystawki (wolę określenie - wtyczki) do konsoli, po kolei zaznaczając je na liście po lewej i klikając Dodaj >. Następnie zaznacz opcję Komputer lokalny i kliknij OK.

Po dodaniu, klikając na jedną z pozycji po lewej stronie, na głównym panelu okna wyświetli się wybrane narzędzie.

Możesz wybrać na przykład:

• Harmonogram zadań

To narzędzie pozwala definiować w systemie określone zadania, które będą wykonywały się automatycznie na przykład we wskazanym przez ciebie czasie, czy po wystąpieniu w systemie określonego zdarzenia. Zadaniem jest po prostu aplikacja lub przygotowany skrypt.

• Menedżer urządzeń

Narzędzie pozwalające zarządzać wszystkimi urządzeniami dostępnymi dla twojego komputera. Za jego pomocą możesz między innymi zweryfikować informacje o danym urządzeniu, wyłączyć je lub zaktualizować sterowniki.

• Monitor wydajności

Pozwala między innymi wyświetlić zużycie zasobów komputera oraz mnóstwo innych wartości w postaci wykresów pojawiających się na bieżąco na ekranie.

• Podgląd zdarzeń

Zawiera logi systemu Windows oraz aplikacji.

• Usługi

Wyświetla usługi działające w systemie oraz ich opis. Pozwala je włączać i wyłączać.

• Zarządzanie dyskami

Pozwala zarządzać dyskami i partycjami (tworzyć, usuwać itp.).

• Zarządzanie komputerem

Udostępnia między innymi opcje opisane powyżej, pozwalające zarządzać komputerem.

Defragmentacja dysku

Tym wpisem rozpoczniemy serię artykułów o polepszaniu wydajności komputera.

Na wydajność wpływ ma kilka czynników, które przeważnie nakładają się na siebie. Te czynniki to przede wszystkim: za mała moc obliczeniowa procesora, za mała ilość pamięci RAM, zbyt wolny dysk lub sfragmentowane dane na dysku, zainstalowane niepożądane oprogramowanie, antywirusy spowalniające pracę komputera, tzw. śmietnik na dysku (niepotrzebne wpisy w rejestrze, duża ilość plików w pamięci podręcznej przeglądarek, bałagan na pulpicie).


Dziś zajmiemy się tematem fragmentacji i defragmentacji dysku.


Uwaga. Jeżeli posiadasz dysk SSD, nie powinieneś często stosować defragmentacji.

Jak dane są zorganizowane na dysku?

Każdy dysk jest podzielony na sektory. Sektor to fizyczny wycinek dysku, pozwalający na przechowanie pewnej (stałej) ilości danych - zazwyczaj 512 bajtów dla dysków twardych i 2048 bajtów dla dysków optycznych.

System operacyjny, aby sprawnie zarządzać działaniem dysku, posługuje się blokami dysku. Blok może być wielkością równoważny sektorowi, ale częściej mieści w sobie kilka sektorów. Dzieje się tak, ponieważ duże dyski mają dużo sektorów, co uniemożliwiłoby sprawne zarządzanie całą powierzchnią dysku przez system operacyjny. Dlatego stosowane są bloki, które mieszczą dużo większą ilość danych niż sektory, dzięki czemu jest ich mniej niż sektorów. W ten sposób system operacyjny może operować na całym dysku jednocześnie.

Jak system operacyjny zapisuje informacje na dysku?

Załóżmy, że plik z twoim zdjęciem z wakacji zajmuje 6 megabajtów miejsca. Twój dysk posiada sektory po pół megabajta, które system operacyjny organizuje w bloki po 2 megabajty.

Oznacza to, że w momencie zapisania zdjęcia na dysku, system operacyjny zarezerwuje na dysku trzy bloki (3 x 2 MB) i zapisze w nich zdjęcie. System zapisze też informacje w tablicy alokacji plików. W przypadku, gdy ktoś będzie chciał odczytać zdjęcie, system odnajdzie w niej informacje, w których konkretnie blokach na dysku zapisane są dane i je odczyta (mogą to być np. bloki 187, 188, 189). Tak zapisywane są wszelkie pliki.

Jak dochodzi do fragmentacji?

W idealnym świecie pliki powinny być zapisywane w jednym ciągu bloków. Używając naszego wcześniejszego przykładu - zdjęcie zajmuje kolejne bloki dysku - 187,188, 189. Zapewnia to szybki odczyt danych, bo głowica dysku nie musi wędrować po całej jego powierzchni w poszukiwaniu fragmentów danych. Przeskakuje po prostu z bloku 187 na 188, potem ze 188 na 189 i zdjęcie jest już wczytane.

Niestety, im więcej operacji wykonujemy na dysku, im bardziej go zapełniamy i 'żonglujemy' plikami, tym gorzej system operacyjny radzi sobie z fizycznym lokowaniem plików na dysku. Przy niekorzystnym układzie dojdzie do sytuacji, w której system operacyjny nie odnajdzie trzech kolejnych wolnych bloków na dysku. Nasze zdjęcie zostanie zapisane na przykład na blokach 187, 37650 i 324991. Oczywiście plik zajmujący trzy bloki to tak zwany pikuś i tylko przykład ;) - wyobraź sobie jaki wpływ na działanie dysku będzie miała fragmentacja filmu zajmującego 4 gigabajty.

Co daje defragmentacja?

Proces defragmentacji porządkuje fizyczne dane na dysku. Program defragmentujący dysk optymalizuje zawartość bloków dysku w taki sposób, aby uzyskać jak najwięcej wolnej przestrzeni jednocześnie układając możliwie najwięcej fragmentów plików jeden po drugim na dysku. Ogólnie rzecz ujmując - przyspiesza to pracę dysku, i powoduje mniejsze jego zużycie.

Przykład działania defragmentatora dysku. Prostokąty symbolizują bloki dysku. Defragmentacja nie tylko uporządkowała istniejące pliki, ale także przygotowała miejsce na kolejny plik, który nie zostanie przy zapisie rozrzucony w różnych częściach dysku.

Jak zdefragmentować dysk?

System Windows ma wbudowany program pozwalający defragmentować dysk. Istnieją także aplikacje komercyjne, które z reguły mają bogatsze opcje konfiguracji (np. O&O Defrag).

Aby uruchomić Defragmentator dysku, kliknij Start i wpisz Defragmentator dysków w pasku wyszukiwania. Gdy aplikacja uruchomi się, przeanalizuj najpierw stopień fragmentacji dysków, zaznaczając wybrany dysk i klikając Analizuj dysk (możesz też wybrać z menu start Wszystkie programy -> Akcesoria -> Narzędzia systemowe -> Defragmentator dysków).

Jeśli poziom fragmentacji jest znaczny (na przykład powyżej kilku procent) - warto uruchomić defragmentację. W tym celu zaznacz dysk i kliknij Defragmentuj dysk.

Defragmentacja może zająć kilkanaście do kilkudziesięciu minut, w zależności od stopnia fragmentacji, wielkości dysku i jego wydajności.

Po zakończonej defragmentacji masz pewność, że ułożenie danych na dysku zostało zoptymalizowane.

Ctrl + Alt + Delete - Przydatne skróty klawiaturowe

W tym wpisie poruszymy temat przydatnych skrótów w systemie Windows, jak i działającym na nim oprogramowaniu. Średnio zaawansowany użytkownik z pewnością zna je wszystkie, natomiast zapewne znajdą się tacy, którym ta wiedza ułatwi życie.

Menedżer zadań - jak sprawdzić, co spowalnia twój komputer

Czasami w natłoku pracy (albo zabawy) potrafimy kliknąć tyle rzeczy w systemie (np. otworzyć parę dużych dokumentów w edytorze tekstu, jednocześnie mając otwartych kilkadziesiąt zakładek w przeglądarce, trzy filmy jednocześnie i kalkulator ;)), że zaczyna się dziać coś niedobrego. Często na pasku tytułu okna pojawia się wtedy napis: